S’e kisha menduar se pranvera kishte syte e saj
Freskin me te njejten gjelberim
Po te njejten sharm e bukuri
E, ku faqet e purpurt me uje kroi, lare
S’e kisha menduar se ne endrat e saj
Flinte nje copez dashuri
E ndrydhur ne heshtje, pa ze e pa fjale
Ku mbi buz te mermerte, si flori nje nishan i zi
Gjithashtu s’e kisha menduar, se shtrati i nje gruaje
Eshte si nje liber i hapur, i palexuar
Nje vend krijesash e stuhish
Ku jeta lind por sekretet vdesin me te ne gji.
