Kur dashuroheshim si të marrë,
Ti puthja me zjarr sy e faqe,
Hënëz e bardhë, margaritar,
Aromë lule manushaqe.
Aromë lule manushaqe,
S’e them dot sa shumë të desha,
A t’kujtohen ato vite
Nisi sapo hyri vjeshta.
Në puthje përhumbur të dy,
Ishte ditë vjeshte shtatori
E mbaj mend porsi tani,
Atë mëngjes kur agoi.
Se asnjë çast s’mund ta harroj,
Asnjë çast nuk më ka humbur,
Puthjet hëna i bekoi,
Ishe flutura ime e bukur!
Si një flutur ngjyrë argjendi
Shndrisje fort në gjoksin tim,
Pak e trembur, pak e ndrojtur,
E përlotur, e marrosur.
Porsi film bardh e zi,
Krejt i çmuar ai kujtim!
Nuk e di në e mban mend,
Ngrohur përmbi gjoksin tim.
Ti për mua Monalizë,
Më e çmuar se çdo tjetër,
Ti e çmendur marrëzisë,
Unë akoma më i verbër!
Në k’të botë që na përhumbi,
E jetuam mallin tonë,
E jetuam më së shumti,
Çdo minutë e çdo sekondë!
