Nuk e kuptoja
nga vinte ky zë i brishtë,
që çelte agimet e shpirtit tim,
më thërriste si era kur përkund trëndafilat butësishtë.
Erdhe me bukurinë e stinës së verës,
me krahë fluturash zbrite në prehrin tim,
duke lënë pas një shteg ylberësh,
Koha, për një çast, harroi të marrë frymë…
Melodia e zërit tënd më mbështjell me qetësinë e një nate të mbushur me yje,
më fton te burimi i ëndrrave të kahershme,
aty ku heshtja bëhet muzikë në çdo kënd,
Kur qan e kur qesh,me fal jetë,
yjet në qiell i ndezë.
Me fytyrën engjëllore
m’i përkëdhel flatrat e shpirtit,
si një simfoni notash që drithëron zemrën.
Më ngacmon e më ledhaton
me sytë si xhevahirë, sublimë në dritë,
e unë rilind, çdo ditë,
si lulja që zgjohet
pas vesës së mëngjesit.
Pastaj, pa e kuptuar,
më fale një emër tjetër,
atë që zemra ime
e kishte pritur prej kohësh.
Që nga ai çast,
vera nuk është më thjesht një stinë
Ajo ka emrin tënd, BLIN!
