Wednesday, September 28, 2022
BallinaVitrina e libritÇaste poetike me poeten Gjelina Maçi Keci

Çaste poetike me poeten Gjelina Maçi Keci

LUMTURIMI I NËNË TEREZES

Kurrë toka të tillë bamirse nuk kishte parë

Të jetonte për të ushqyer bonjakët

E t’u falte mirësi me plotë dashuri

Dora e saj ishte dhuratë për fëmijë

Sheronte me fjalë e me përkdheli

Shuante urinë si me magji profetike…!

Ishte një nënë për botën mbarë

Një bijë e lindur me origjinë shqiptare

Bota hamendej nga u shfaq kjo mrekulli

Paqe sjellë ngado e bamirësi humane

Një shpirtmadhe sikur zbriti nga qielli

Mirësi e dashuri botës t’i dhuronte

Ndriçonte errësirën e rrezatonte si dielli…!

Bonjakët nga sëmundja e rënd i shpëtonte

Në mizoritë e jetës mëshironte vetëm drejtësi

Të mjerët nga zinxhirët e robërisë i çlironte

Ishte bijë nga Shkupi me zemër të madhe

I takonte gjithë trojeve shqiptare kjo humanitare…!

U shkollua në univerzitetin e Londres

Bamirësi e dashuri i fali gjithë fëmijeve të botës

Shëmbëlltyrë perendie dhuron mirësi për njerëzinë

Fe,ideologji e etni ishte shpirti i mbushur plotë dashuri…!

Gjithë bota anë e kënd e thirrte NËNË

Emrin e kishte Gonxhe Bojaxhiu e tokës shqiptare

Si një lule më e bukur çelur në Pranëverë

Ishte Nënë me zemer të madhe kjo pajtimtare

Kudo shtegëtonte me shpirt të pastër dhuronte knaqësi

Në Kalkutën e varfër të Indisë u bë ëngjull i bamirësisë …!

Me 5 shtator u shpallë shënjetore kjo Nënë hyjnore

Edhe në amshim bota e nderon me adhurim e dashuri

Njerzimit i fali jetën e saj u bë ëngjull shpetimtar për jetim

Paqe e liri donte për gjithë njerëzinë e botës mbarë

Nënë Tereza,Aferdita qiellore është kjo Nënë Arbnore…!

……………………………………………………………………………….

NJË GOTË VERE DASHURIE

Piva ujë në ato burime

Tek dëfrehen zanat magjike

Ndritën yje e çelën agime

Me hiret e tua më mahnite.

Më ndeze zjarr me buzën tënde

Kur më çuçurisje fjalë të ëmbla

Kështu nisje për çdo mbrëmje

Zemra ime ma ka ënda.

Të puthja faqe, duar e gushë.

Zbrisja pranë mollëve në kodrinë

Lule shege përmbi buzë

Hënë e diell puthur në luginë.

Eja, të pimë një gotë verë

E ta ngrejmë për dashurinë tonë

Lulemollës t’i marrim erë

Të na vlojë gjaku i njomë.

Jemi bërë si mish e thua,

Ti më deh me t’kaltërit sy

Kur të them që shumë të dua

Vdes e ringjallem prapë për ty.

………………………………………………………………………………

JETA ËSHTË NJË, DUAJE!

Një diell i bukur po rrezaton ketë mëngjes,

Ditës sime i jep të ëmblin kuptim,

Dhe unë po ndjej se ka dritë e shpresë,

Natës ia kam falë çdo dert e zhgënjim.

Jeta njeriut ikën kaq shpejt, pa ndalim.

Nuk është si dallëndyshja, që sërish vjen.

Mua me duket si një dallgë në valëzim,

Herë si diell mbi det, herë si hënë mbi liqen.

Zemra në gjoks rreh, jetës pa u ndalë,

Që në trupin e nënës ka nisë me rrahë,

E për të ajo drithëron, gëzon e qan,

Me të në fluturim shpirti im merr krahë.

Trishtohem shumë, kur njerëzit ndryshe më duken,

Kur bien në kurth nga e liga marrëzia…,

Virtutet e karakterit në shpirt, frikshëm ju struken,

Po shyqyr, o Zot, që nuk vdes kurrë dashuria!

Dhe në ketë çast, jeta bëhet e bukur, dritë,

Melodia e jetës, sa e ëmbël aty mbi altar…,

Bekimi më vjen prej qiellit, nga perënditë,

Po nis një ditë e re, sikur e larë me ar!

Jeta e njeriut, si një kalërim i çuditshëm në hon,

Me pranverë, me zheg e me suferinë,

Vaji në kandil digjet çdo ditë e dikur mbaron,

Ndaj në çdo kohë duaje jetën si perendinë.

TË NGJASHME

Komento

Shkruani komentin
Shkruani emrin

TË FUNDIT