Tuesday, October 4, 2022
BallinaVitrina e libritÇaste poetike me poetin Qazim Muska

Çaste poetike me poetin Qazim Muska

POEMË VJESHTE

Dalë ngadalë

në pemë vjeshte

po shndrrohemi, e dashur.

Mbështillemi

me flamurin

e purpurt të perëndimit,

dëgjojmë

këngët e vona të zogjve,

teksa ndër foletë

i ngroh dielli i vakët

dhe heshtim.

Një heshtje e thellë, e dashur,

një heshtje e thellë stepe

na përmbyt!

Horizontit

lejlekët lënë pas

kujtimin e bardhë.

Asgjë s’mund të bëjmë për ta,

veç t’i urojmë me zemër:

U qoftë udha e mbarë

e i mbarë kthimi!

* * *

Po bie muzgu,

i ftohtë gjithandej.

Skicon përhimtë

hijet e maleve,

shtëpive,

rrugëve …

Hijet e njerëzve skicon

në trajta amebe

që lundrojnë në ajër;

detin dhe qiellin

me konture të humbura,

Të zymta.

I zymtë muzgu, zemër,

i zymtë!

Shpirt i vrarë dëshpërimisht.

Por vjen mëngjesi

dhe hapen sytë e tu

të lodhur nga nata.

Sytë e tu – një botë

dashurish e sakrificash

që dhembjet i mbytën

në puset e vet.

Përpara atyre diejve rri

dhe drita më bën të pastër,

të tejdukshëm më bën – qelq,

të brishtë e të dhembshur, gjithashtu..

Andaj më dhimbsen

valëzat e rrudhave mbi ballin det;

më trishtojnë thinjat që edhe më shpesh

harron t’i bojatisësh,

prej thëllimesh që kurrë nuk m’i the…

Të gjitha brengat

më mirë sesa një thesar

thellë atyre syve të paqtë

i ke rroposur.

Andaj

të marr ndër krahë

dhe bota bie në paqe!

* * *

Është vjeshtë, e dashur.

Nën këtë qiell të përmallshëm

pemët mërmërijnë këngë dëshpërimi…

Këputen frutat

me kërcitje të mbryllët,

zogjtë shkojnë ku ka zefir,

por njerëzit ikin joshur pas një ëndrre…

Ç’gjumë na i përkund të ardhmen?

Ç’ishull na pret të zbarkojmë

me varkat plot zëra e poterë?

Në bregun pas shpine

jehona e një kënge të moçme

s’pushon!

Dhe vështrime të mpirë

si vegime faresh të vjetër

përgjojnë përmbi shkëmbinj

limanet që pritja do t’i brejë.

Flenë dhe zgjohen

me shpresën e një lajmi të mirë

që, sidoqoftë,

ua kërrusin shpinën.

Lajme gazmorë plot pikëllim:

Dolën llotaritë amerikane!

Ata të gjermanisë u rregulluan!

Grekët na lanë të vinim edhe sivjet,

paçka se kohë kovidi.

Paçin fat, paçin fat!

Mbarësia i ndjektë pas!

Këtu

në ishullin e braktisur

pleqtë gjerbin

bashkë me kafenë

rrezet e fundit

ndërsa fëmijët

përmbi kështjella rëre

buzë detit

ngulin shtiza pa flamuj.

* * *

Po deti si deti, e dashur!

I paanë dhe sublim,

më zgjoi, fëmijë, ndjenjën

e botës së pafundme.

Vështroja anijet

që prisnin në mol

dhe pyesja:

ku është fundi i botës?

Pa e ditur se isha aty

ku ajo mbaronte.

Përmbi kaltërinë

mprihja shikimin

si një kojotë për shtegun e ri,

që nuk e gjeta kurrë.

Drita në fund të tunelit

na lëbyri sytë dikur,

por shpirt dha sakaq.

Dhe e kuptuam

se nuk ishim në terr

prej natës,

por prej dritës

që na kishte munguar.

* * *

Erdhi, pra, kjo vjeshtë, e dashur!

Kaq butë, kaq tinëzisht!

Tani ndër krahë e mbajmë

si një fëmijë

duke u përkundur

me njeri – tjetrin.

Dhe ja behin shirrat.

Shirra të turbullt.

Baltosin e spërkatin

gjithë ç’gjejnë poshtë,

aty ku duket se Zoti

ande s’ka vënë një dorë,

s’ka hedhur një sy,

s’i ka fryrë ende kaosit

për të vënë rregullin.

Ndaj gjithçka

është në lëvizje përherë,

pa zënë vendi vend

dhe pa i dhënë kurrë

dita ditës dorën.

* * *

Kjo vjeshtë, si çdo vit,

me kripën e detit

mbi gurët e bregut

dhe pjergullat dalë bojë

me stërmundim asketi

do të na japë

verën e shenjtë për tryezat tona.

Si ta kuptojmë jetën pa të?!

Lëkundemi të dehur

mes fatit dhe mëkatit

si një pendul tunxhi

brenda një kambane,

me goditje dëshpëruese

majtas e djathtas,

por jehonat

po njësoj ushtojnë.

Kurrë nuk u gjend një kurban

për paqen që presim!

Mendimet buisin

si barërat nëpër djerrina.

A do ta ngopin ujërat

tokën e thatë?

Zemrën e shkrumbtë

a do ta shuajnë?

Eureka, o njerëz, Eureka!

Dimri, si pëllumb i bardhë le të vijë!

Harruat sa dimra kemi lënë pas?!

Harruat sa herë kemi ngrirë e

sa herë, si në një gotë rakie,

borërat kemi pirë?

Eureka, o njerëz, Eureka!

Dëgjoni këtë erë të thëllimtë

që fryn në xham

si fryma e një të vdekuri.

dhe lutuni!

* * *

Është natë e ftohtë,

E lagësht.

Natë kujtimesh;

shtëpitë mbushen me shpirtra.

Me mallin mbi tryezë bisedojnë.

Pengjet i varin në mur

si rroba të tepërta

prej udhëtimit të gjatë;

falje këmbejnë

në vend të qerasjeve

dhe, pastaj,

me një plug mall të ri

që sapo nis t’u çajë gjoksin

kurdisin orët sërish

dhe rendin rrugëve plot natë…

Ikin,

por hijet lënë gjithandej

ngaqë Ora e Ardhme

nuk harron të vijë;

e nesërmja shpejt bëhet e sotme.

Ndaj çelësat e portave

i mbajnë varur në qafë.

Sepse

stinë më stinë

venë e vijnë

retë qiellit;

venë e vijnë

edhe mallet,

edhe dashuritë.

Papushim!

* * *

Prej kafenesë

buzë trotuarit

shoh se si

galop i vjeshtës

gjëmon si tambur

sheshit të zbrazët.

Stolave pa pleq

u hepohen dërrasat

nga pesha e mungesës

ndërsa era

u vërvit përreth

të mjerat gjethurina.

Nga Medreseja muezini

mbush boshin e pikëllimtë

me zërin e kthjellët

si fëmija një tullumbace

për ta lëshuar

hareshëm drej qiellit.

* * *

Kohë shirrash, e dashur!

Përrenjtë zgjerojnë shtratin

si gra shtatëzëna

e rrjedhin teposhtë më hijerëndë.

Pemët lehona bëhen

pas barrës së vjeshtës,

ndërsa njerëzit

përtypin dhe ripërtypin

frytin e jetës

cilado qoftë shija e saj

ngaqë si dopio gjashtë

u ka mbetur ndër duar.

Dimrat janë mysafirë të hershëm

po aq sa flijimi i gjetheve

dhe çelja e luleve në prill,

e njerëzit shpresojnë

se një ditë,

ndonjë trëndafil

do t’u mbijë sërish në zemër.

* * *

Është vjeshtë e dashur.

Një shall mëndafshi ke qarkuar

ndërsa hëna të ka ngecur ndër flokë.

Në sytë e tu

dy kapronj kërkojnë udhë.

Lëri të vijnë tek unë!

Te kjo savanë bujare

kurrë nuk do të tremben!

Gjithçka e ka një prehje,

e ka një vend ku qetohet,

ashtu si dashuria jote

në zemrën time.

Lëri të vijnë tek unë!

TË NGJASHME

Komento

Shkruani komentin
Shkruani emrin

TË FUNDIT