Wednesday, September 28, 2022
BallinaVitrina e libritPesë poezi nga Arbër Selmani

Pesë poezi nga Arbër Selmani

Kur vdiq baba

Kur vdiq baba,

vdiq një pjesë e imja,

vdiq pak edhe nana e pak edhe motra me të,

vdiqën këmishat e tij

vdiq rroga ime e fundit në xhepin e djathtë

vdiq ditë e bekuar,

vdiqën kërkimfaljet, shuplakat e forta, dëshirat që i pata

andrrat që si pata

vdiq pazari i mëngjesit, edhe krejt mëngjesi vdiq atë ditë.

Kur vdiq baba,

Ka vdekë edhe një lis diku në malin e shenjtë,

Ka vdekë një e mirë , një mirësi, një përrallë nuk u tregua më,

Ka vdekë trupi që jeta nuk i dha gjë prej gjëje,

Se nuk quhet jetë

Kur cdo pesë vjet, fatkeqësia gjen paqen e saj mbi ty.

Kur vdiq baba,

Vdiqa copë copë në tepihun e banjos.

U zvarrita deri te rubineti për ta larë fytyrë,

Për ta parë vdekjen time,

Për të harruar sa trupi po vdiste po të njëjtën ditë.

Kur vdiq baba,

Kush nuk u kfill më në shtëpinë time,

Vdiq zënka e fundit, vdiq një bursë studimi për Amerikë,

vdiq edhe diploma e shkollës, që sot s`është as leckë.

Vdiqën burrat e dobët të kësaj bote,

Vdiqën gratë të cilave natyra iu dhe shkelma shpesh e më shpesh.

Vdiq me babën edhe lumturia ime,

Vdiqën detet ku dikur futa trupin tim të pakohë,

Vdiqën fushat ku jam rritë i gëzuar,

Vdiq i dashuri im i harruar,

Vdiq gruaja ime që nuk do të ekzistojë kurrë,

Me vdekjen e babës ka vdekë një copë e imja e vjetër

.

Me babën ka vdekur edhe e bukura,

Kompleti i librave të Asdrenit dhe Kapitali i Marksit,

Kur vdiq baba,

E ndjeva pickimin në shpirt dhe shtrëngimin e Zotit

I pashë para meje ata që nuk janë të bukur sa ai

Se askush nuk është më i bukur se bukuria hyjnore e babës,

Se krejt patën jetën e mirë, po jo i imi babë

Se shumica morrën përqafime kur ai derdhi lot

,

Se fati ka shëtitur në qytet këmbëzbathur po babën tim nuk e takoi dot sokaqeve.

Kur vdiq baba, zanat e bardha më janë kthyer në gjarpër të zi e të gjatë.

Kur vdiq baba,

Krejt orenditë e shtëpisë i kam rrotullu e nuk e kam gjetë,

Morra avion, e as në shtetin tjetër për të nuk kishte vend,

I mblodha dromcat e mërzisë dhe i kapa bashkë, i përthekova.

Kur vdiq baba,

Ka vdekur edhe një perëndi diku lart që u lodh së jetuari,

Ka vdekur një Eros që ditët e mira i pati të porositura,

Kanë vdekur shokët e tij, shoqet, kanë vdekur të afërmit që nuk janë kurrë të tillë.

Kur vdiq baba,

U ula buzë lumit të lotëve të mi dhe qava.



*

Të pres në xhaminë e qytetit


Të pres në xhaminë e qytetit

mes lutjeve e mëkateve

eja thuaji Zotit se je më i vogël se ai

je turpi i jetës sime

eja lutu

jepi me gojë frazat që t’i mësoi Libri i Shenjtë

në hyrje, zhvishi këpucët

trosha buke jepi asaj gruas rome te dera,

ec në turmën e burrave,

dhe afrohu

ku të më gjesh.

Të pres në xhaminë e qytetit

eja falju Tokës, falju Diellit, falju kafshëve

çdo shpirti që shtrëngon

jam në rendin e parë

eja dhe bashkë flasim

eja përmendja të madhërishmit, sa i pafuqishëm je ti

ti, plaga e madhe e dashurisë.

Të pres në xhaminë e qytetit

eja në tempull, ti krimb i keq

eja dylufto me kohën kur ishe burrë i mirë

kur ishe insan

i kam hapur dritaret, hoxha po e pret shiun

unë po të pres ty

qyteti po e pret këngën e shpëtimit.

të pres në xhaminë e qytetit

të vish

të kuptohemi për herë të parë.

vishe këmishën e gjelbër, bëhu mbret i fesë islame

shikojmë kupolat, sherefet, minaret,

ti qan për veten

unë qaj pse nuk qava kurrë.

Të pres në xhaminë e qytetit

Eja, edhe nëse nuk më do

Eja se ke heshtur boll

mendja jote ka agjëruar gjatë,

Eja e thuaji të madhit dhe shokëve të tij

që njerëzit e mirë sot nuk janë në këtë xhami.

Të pres në xhaminë e qytetit

eja, të lutem, sepse as unë nuk të dua

përkulemi në tepihun e pastër kadife

te dera, gjuaji përtoke pallavrat që të mbajnë gjallë

Ulu afër meje, mos e shaj krijuesin.

Më gjej në qetësi, jam aty ku ulet njeriu i mjerë

afrohu, mos ma kap dorën,

mbylle gojën, lutu për mua a për veten,

jam duke të pritur

në xhaminë e fundit të dy jetëve tona.







*


Zoti shëron

Zoti e ka krejt forcën, krejt djersën

Krejt plagët e botës i ka të shtypura në miliona libra

Ai i lexon, i shëron.

Me Bibël e Kuran poshtë shtratit,

I njëjti është

Si Zoti i të pasurit a i të ngratit.

Zoti e ka penën më maestrale në botë

Zoti pret, por ai din me shëru.

Zoti i ka krejt ëndrrat tona në sirtare

Zoti pret, gëlltitë kafen e mëngjesit dhe shfleton librin e fundjavës

Shijon natyrën, kafshët, drunjtë,

Zoti na ka në palmën e dorës

Polin e Jugut, Polin e Veriut, fatin e njeriut

Zoti shëron, Zoti din me shëru.

Zoti sjellë ilaçin aty ku koka është plagu.

I ka edhe ai lutjet e veta, jetët tona të shkreta

Pret, mahnitet me recitime, me bukuritë, me dashuritë.

Ai i madh, ne të vegjël

Zoti është Dielli, ne tjerët veç marrim dritë.

Zoti shëron,

Sheh këmbët që nuk lëvizin, sheh gojën që frikësohet të flasë

Sheh degët e thara të lisit

Sheh vesën e butë të mëngjesit

Sheh motrat që e lëngojnë vëllaun e vdekur

Sheh sëmundjet, gjakun e çpuar, aortën e lënduar

Sheh spitalet, sheh dhomat e shtëpive të shndërruara në spitale

Sheh sytë e vajzës që nuk sheh

Sheh bukën që përmbyset, sheh shiun e krejt hyjnive

Sheh malet mbi ne, drenushat e mbytura përdhe

Ne bëjmë gjumin, fundosemi në krim, por unë besoj që ai nuk fle.

Zoti sheh se i ka të pafundme imazhet e vizionet

Zoti shëron, ky Zot i madh i shtatë botëve

Din me shëru

Pret, vonon, hekurosë këmishën më të hijshme

Zoti para pasqyres, burrë me syçka të përndritshme

E kërkon edhe ai pak kohë për vuajtjet e tij.

Zoti i sheh të vajtuarit, të lënduarit,

Zoti sheh, nuk rënkon

I disave, Zoti i tyre, mallkon

Zoti im pret, por shëron.

Këtu mes neve ai banon.

*

Maduja


Nuk njoh burrë tjetër si Maduja.

I madh në plotninë e tij, i rrëmbyeshëm

I vrulltë, shpejtësi që nuk kontrollohet, i zjarrtë,

Ma rroku belin me gishtat furtunë,

Pak i kaftë, i kafshuar prej valëve të detit

I kristaltë, pa flokë,

Nuk është koha të thyhet ky trup i bëftë.

Nuk njoh burrë tjetër që më ka puthur me aq triumf,

sa Maduja.

Natën vonë, më përtypi si të isha ansambël këpurdhash

Ky Madu, me epshin e tij dru,

Si asnjë tjetër.

Me një gojë me shije bambusi, i errët, në momente i dritshëm

I vë gaz flakës ku më ka gjuajtur me sa forcë ka.

Ai,

Maduja. 

Nuk njoh burrë tjetër që më ka çmuar me aq kujdes,

sa Maduja.

I guximshëm, puthi trupin tim me saktësi matematike,

Me dy duar si të ishin tetë, a dhjetë, më dha jetë,

Maduja,

I trandur, i futur në vaskën e bukurisë, i lëmuar

Lëng frutash po shijoja, pa blerë asnjë në dyqan

Trupi i kockuar bukur i Madusë

Shtog, Shegë, Kokos, Shafran.

Nuk njoh burrë tjetër me shpirt të hekurtë e të njomë,

sa Maduja.

I pashëm sa s’ka, një plagë e rinisë në fundin e barkut, burrë murrlan

I jashtëzakonshëm, nisa të lehja si kafshë,

Maduja, ky mësues biologjike e fizike

Ma la mbi këmbë mua kiminë e tij të përjetshme,

Le të ndalen dritat e të gjitha stadiumeve pa dashnorë,

I imi Madu,

E përthekoj, pij tërë natën ujëvarën e tij, mbetet mbret me kurorë.

Nuk njoh burrë tjetër që më bën të shtangem, të mpihem,

Si Maduja.

I përpiktë, i rrebelshëm, lehtazi m’i ra thikë zemrës,

Një rezervuar i mbushur me kënaqësi, një maje mali që flladitë

Nuk ka si Maduja im,

Nuk ka mundësi të ketë një të dytë

Që më zhytë, që ma humbë kthjelltësinë, që më kredhë mes gjoksit

Ante i botës sime.

Me Madunë, bëj be në atë natë

Më krijoi për së dyti, ma largoi etiketën ‘i ngratë’.

Atë natë, vdekja do të më ishte e sheqertë,

fushë e blertë,

Si emri yt

Madu.




*
I urrej këta deputetë

I urrej këta deputetë

Të gjithë, grumbull.

Duart e mia duan t`i takojnë fytyrat e tyre.

Dhe të përputhen sikur kur i merret shpirti insektit gjatë verës.

Sikur çekani kur tronditë tavolinën e punës.

Sikur dera kur përplaset me stuhi.

Në rreshtin e parë është ky zeshkani, pika e idiotit

Sinonimi i kotit,

Ky nënën e tij e ka në strehimore të pleqërisë, e sheh dy herë në vjet

Nuk pres ky të më dojë mua, as ta dojë këtë shtet.

E urrej, e përbuz. Ndjej pezëm.

E urrej edhe këtë flokëkuqen ulur një rresht sipër tij

Duket si gjarpër që nuk e do as farefisi

Kjo babasë i jep shuplaka e grushta, mbyllur në dhomën më të errët të shtëpisë

Fatkeqja nuk do ta dijë kurrë kurthin e bukur të dashnisë,

E urrej, sëmurem kur e shoh. Ndjej pezëm.

I urrej këta deputetë.

Kjo tjetra më sheh në sy, dhe unë dua ta rrotulloj shkallëve,

I ka dy diploma, me njëqind gabime në shkrim

Ishte kjo që e shau e shpirt-vrau burrin rom dje, afër lagjes sime

Këtë shtrigë, qenushet e pyllit do ta bënin copë e thërrime,

E urrej, e përçmoj. Ndjej pezëm.

Këtë tjetrin, në rreshtin e tretë, e mallkoj

Ky voton kundër jetës, kundër vdekjes, kundër vajtuesve, kundër nënave

Një JO të madhe Zoti ia ka vulosë në çdo lëvizje, në çdo frymë,

Nuk pres ky të na dojë neve, me atë gojë të fëlliqur pështymë

E urrej, e urrej. Ndjej pezëm.

E urrej edhe atë gruan me këmishën pembe, më të bukurën e kësaj kopeje

Dje, vetura e saj përplasi gjyshen e dikujt për vdekje

Nuk i besohet fati, as pagesa e funeralit, një njeriu si kjo fundërrinë

Para se të na shpëtojë, do të na fluturisë drejt e në greminë

E urrej, ajo nuk e di, por e urrej. Ndjej pezëm.

I urrej këta deputetë.

I urrej e nuk kam trohë respekt.

Atje në fund të sallës, ai barkmadhi ka të tjera halle,

Ngadhnjyer fshin hundët e pista

Merr vendime ky fashist, e tmerrshme, e ka forcën e burrit e të abstenimit

Neve ëndërrimtarëve do të na vriste pa copë të hezitimit

E urrej, më vret që ky është deputet. Ndjej pezëm.

Urrej tregimet e tyre, përpëlitjet në sy

Urrej edhe ku ta kenë pak bardhësi ruajtur me dry.

Urrej broçkullat që i thonë, gëzimet, festat.

Urrej vrasjet e shpresave tona

Urrej që nuk u vranë shpresat e tyre, kurrë

Urrej e dua t’i bëj copë copë, nga muri në mur.

E urrej edhe këtë deputeten e re, hipokriten e padijshme

Është kaq e trashë në mendime, kjo nuk njeh as ndjeshmëri as dhimbje

Fëmiut në karrocë invalidësh nuk i ndihmoi ta kalonte udhëkryqin e vështirë

Nuk pres të na ëmbëlsojë jetën neve, ky trup thatësirë.

E urrej, tërbohem kur e shoh. Ndjej pezëm

I sigurtë jam që e urrej edhe deputetin kryesor,

Lëpihet poshtë e lart, jargitet, qullitet,

Ky është kukulla më e shëmtuar në këtë hapësirë,

Ky popullin e han për gjellë, dhe e vjellë mbrapsht të copëtuar e të grirë,

E urrej, me çdo shqisë. Ndjej pezëm.

I urrej këta deputetë,

I urrej se janë të shkretë,

E urrej vallen e tyre, urrej rrobat që veshin,

Urrej se nuk i pashë kurrë të qajnë,

bishat me racë njeriu,

I urrej kur ngërdhihen, kur buzëqeshin.

TË NGJASHME

Komento

Shkruani komentin
Shkruani emrin

TË FUNDIT