Tuesday, October 4, 2022

MONOLOG

Në natën plot acar një zjarr desha të ndez

Por, nata ishte e ftohtë, ah ç’tmerr i zi që ish,

Ndaj që të mbahej gjallë ky zjarrth n’atë rrebesh

Diçka përherë kërkonte, kërkonte vazhdimisht

Ndaj si shtegtari murg, që shkarpat mbledh në terr

Unë hidhja n’atë zjarr gjymtyrët pa pushim.

Por ishin pak ato, ndaj fill pas tyre rresht

Mbi të nisa të hedh copëra të shpirtit tim

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

I lodhur nganjëherë kam thënë: shuhu pra,

Në qoftë se nuk të duan, të bjerë natë e pafund.

Të verbrit sytë tuaj kështu ndoshta do t’jenë

Në terrin absolut pa shqetësim kurrkund.

Po prapë diçka më shtynte të ngrihem si somnambul

Si murgu shkretimtar që shkarpat verbaz mbledh,

Dhe sipër zjarrit prap’ të hedh gjymtyrët akull

Dhe copërat një nga një të shpritit tim të hedh.

~ Ismail Kadare ~

TË NGJASHME

Komento

Shkruani komentin
Shkruani emrin

TË FUNDIT