Poezi nga Lindita Prenga

Në dreq shkoftë hipokrizia
urrejtja, sherri, pabesia.
Në dreq gangrena që krahët pertijnë
skamja, vuajtja, lulëkuqja mbi varfërinë.
Oshëtinë epokave lëngon me ofshamë
shtratin e mbushi plotpërplot me lot.
E sot këtij shekulli moderrn shpirtë-kazëm
i përqesh pararendja me kohën nuk matet dot.
Në dreq shkofshin iluzionet
predikimet paradoksale spontane.
Mjerimi është ulur këmbëkryq mbi njomëzakët
është bërë shtrat i vuajtjes mjerane.
Gjithësisht kur gurët thërmohen me dhëmbë
duart të ndjekin si hije motmotesh.
Zemrat dridhen sikur ndjellin gjëmë
fetë nuk dinë të fjalosen mund-kohës.
Në dreq shkofshin ëndërrat pa ngjyra
u djegshin në ferr me ide predikimesh.
Dhe ju o njerëz që mbani dy fytyra
do dridheni prej mëkateve do digjeni lëngimesh.
Jeta u përtërijë nga ndjenja e dashurisë
u magjeps nga skutat e errta të pabesisë.
Në ardhtë dita e të mbretëroi lumturia
dhe dreqi do tallet me mendjen e njerezisë.