Era i shpërndau të gjitha fjalët,
si gjethe vjeshte pa strehë.
Mendimet u mbyllën në qeli të heshtjes,
shkronjat u arratisën në errësirë.
Sot shkruhet poezia e fundit —
një derë që mbyllet pa zhurmë.
Tornado përpiu çdo tingull,
la pas vetëm copa letrash
dhe boshllëk.
Asnjë gjurmë boje mbi fletë,
asnjë zë që të dëgjohet.
Penda ra nga dora e lodhur,
shpirti mbeti pezull
mes thyerjes dhe vajit.
Por loti i poetit është poezi.
Dhimbja, kur merr formë, bëhet varg.
Dashuria, kur digjet, bëhet dritë.
Dhe poeti
edhe kur hesht
mbetet poezi
