Kohët e lanë të vetmuar
ai s’humbi asgjë
u dha kuptim ikjeve
të gjitha udhët e jetës
takohen në të
Sa kujtimet i mbanë ky gur
sa vargje të poezisë
janë shkruar aty
asgjë s’humbi përgjatë ikjes
koha i ruan hijet e mbetura
Era e përgjëron shpirtin e krijuesit
që rrezon dritë
në jetë i kthen
dhe lulet e venitura
Gjuha e gurit
ruan udhën e ikjes
kallëdremeve si relike
gjurmët flasin
për plagën e vetmisë
