Sa ëndrra i thura netëve vonë për ty ,
Sa ëndërrova një jetë , për ne të dy ,
Sa të tilla s’di pse çdo ditë thërmohen
E nis flas me vete , pa dashje rrebelohem .
Pyes veten a ndodh ndonjëherë të të duan ?
A ka në botë njeri që në zemër të ruan ?
Përgjigje prap s’gjej dhe një lot pikon ,
Ngre sytë nga qielli dhe ai nis loton.
Pres heshtur prap çdo mëngjes e mbrëmje ,
Minutat bashkë me ty në shpirt më gdhënden .
Por , sdi se ku e kam dëgjuar një herë ,
Dashuria mban brënda dimër edhe verë.
Sa desha këtë moment , tani , këtë çast ,
Ti drejtohem Zotave fort të bërtas.
Tu them të më duan mos më braktisin ,
Larg nga dashuria të mos më degëdisin.
Se më erdhi vonë atëherë kur se prisja ,
Kur mu shuan ëndrrat gati sa të vdisja .
Më erdhi atëherë kur skisha më frymë ,
Kur ditët mjegulloheshin dhe kishin brymë.
Më erdhi si ëndërr e netëve shumë vonë ,
Më tha zgjohu , shiko , jeta ende vazhdon .
Dhe zgjati dorën tënde , dorën dashuri ,
Më tha vi si ëndërr që të jetosh përsëri .
Prap gjithë Perëndive ju bie në gjunjë ,
Të më lënë ëndrrash edhe në fjetsha shumë ,
Se s’dua të zgjohem nga gjumi pa ty ,
Të kam gjysëm zemre dhe dritë në sy .
Sa herë prap në ëndrra thur një jetë me ty ,
Zgjohem pickoj veten kur stë shoh aty ,
Mendoj me vete përhumbur e vetme në shtrat
Dhe jeta është ëndërr sado të jetë e gjatë.
Një ëndërr që bukur çdo njeri e gënjen,
Pra eja ta jetojmë se më ske ku e gjen .
Të mos mbetet ëndërr dashuria jonë,
Jeta ikën si lumi në çdo ditë që kalon .
Nuk pres në ëndrra të shoh një mrekulli
Po pres ëndrrat e mia të tilla të mi bësh ti .
