Me syrin e shpirtit shoh atë që s’duket,
një botë të fshehur, ku dhimbjet përpëliten,
aty ku fjalët heshtin, por zemrat rrëfejnë,
dhe plagët më të thella me lotë shërohen.
Me syrin e shpirtit shoh dritën në errësirë
një shpresë që nuk vdes, edhe kur nata rëndon,
shoh dashurinë e pastër, të fortë e të dlirë,
që edhe mes rrënojash, përsëri lulëzon.
Me syrin e shpirtit dalloj kush më qëndron,
kur bota kthehet shpinën e fjala bëhet gur,
kush më jep një buzëqeshje, kur shpirti më lëndon,
dhe kush më do në heshtje, pa kërkuar asgjë kurrë
Me syrin e shpirtit do të shoh përherë,
edhe kur rruga ime të mbushet me stuhi;
se ajo që është e vërtetë, nuk humbet asnjëherë—
dhe dashuria e shpirtit… është vetë përjetësi.
