Një re e bardhë lëviz çdo natë
në ëndrrat e mia të brishta,
dhe unë rikthehem,
ajo vajza e vogël,
strukur nën hijen e qershisë.
Nuk fryjnë erërat,
por unë i ndiej ato
në ledhatimin e ngrohtë të nënës,
që m’i shëron të gjitha plagët e jetës.
Atëherë verërat ishin të bukura.
Babai ujiste perimet në kopsht,
duke kënduar nën zë
një këngë të vjetër dasmash,
atë që e këndonte edhe gjyshi.
Pas tij këndonin
të gjitha pemët e oborrit.
Trungjet e vjetra lëviznin çuditshëm,
ndërsa gjethet që binin
ngjanin me letra të padërguara,
dashurie,
nga dikush që e donte dikë.
Bëhesha edhe unë letër.
Fëmijëria më kthehej në shpirt,
por ëndrrën e djeshme
kisha frikë ta takoja.
Ka disa kujtime
që nuk kërkojnë t’i thërrasësh;
mjafton t’i zgjosh
me ninullat e bilbilëve.
Kur isha e vogël,
ëndërroja të isha një re e bardhë vere,
që i largonte shirat
nga viset ku kishin ardhur.
