Mos i gjyko njerëzit,
nga petku që kan veshur,
As nga luksi,
që e mbajnë në përditësi,
Se zemra më e pastër ,
shpesh rri e heshtur,
Nën rroba të thjeshta,
dhe plot njerëzi!
Ka burra e gra ,
që duken me madhështi,
Me buzëqeshje,
dhe shkëlqim në sy,
Por pas maskës ,
së bukur e krenarisë,
Fshihet boshllëku,
egoja dhe smira aty!
Dhe ka diçka të vërtetë,
edhe paraqitja,
Se mënyra si vishemi ,
flet pak për ne,
Tregon kulturën,
edukatën dhe pritja,
Si duam të ecim ,
në jetë dhe në fe.
Por jo çdo petk,
tregon shpirtin e njeriut,
As çdo buzëqeshje,
zemër të mirë,
Ka plot që mbajnë ,
peshën e hallit,
E prapë në heshtje,
falin dashuri e dritë!
Mos e mat një grua ,
nga grimi e stolia,
As një burrë mos e vlersoni,
nga kostumi e pasuria,
Se njeriu vlen,
nga fjala dhe sjellja,
Nga karakteri,
respekti dhe urtësia!
Koha i zhvesh,
të gjitha maskat,
E nxjerr në dritë,
të mirin e të ligun,
Sepse veprat mbeten ,
si gjurmë të pasosura,
Ndërsa pamja tretet,
si mjegulla mbi lumin!
Abide Gashi-MOS GJYKO NGA PAMJA
TË NGJASHME