Nuk jam unë që eci në këtë rrugë
është kjo rrugë që ecën brenda meje.
Nuk e di kur nisi kjo rrugë,
ndoshta para se të njihja veten.
Ndoshta në një thirrje të largët,
që më gjeti pa e kërkuar.
Që atëherë… unë ec.
Me hapa që s’janë veç të mitë,
me një mall që s’e mësova askund,
por që më rritet brenda
si dritë që s’pranon të shuhet.
Rruga më njeh.
Më flet pa zë,
më rëndon me kujtime që s’i kam jetuar,
por që më përkasin.
Dardani
ti nuk je një vend që arrihet.
Ti je një ndjenjë që zgjohet.
Në çdo gur që mban heshtje,
në çdo erë që s’pushon së ardhuri,
në çdo hap që më kthen drejt vetes.
Dhe unë ndryshoj…
jo sepse po shkoj diku,
por sepse po afrohem te ajo që jam.
Derisa mbetet vetëm një lidhje e pashpjeguar
e lashtë sa toka,
e qartë sa drita.
Dhe atëherë e kuptoj:
kjo rrugë s’më ka çuar larg.
Më ka kthyer.
Tek Dardania ime.
