E ç’ka je tuj prit, zemra jeme,
që ti t’mbushesh
me frymë mje n’asht,
e t’m’bijsh jetë,
aqsa unë të mujë me rrahë,
as pak, as shumë?
As t’i përgiaj nji ore zvicerane,
po t’kurdisem thjesht
ritmit tem.
E ç’ka po t’mundon, zemra jeme?
Asht krejt njat,
njajo ngarkesë,
që ti sa herë ma nep,
kur n’udhën tande je tuj u naltue,
edhe unë vuj,
t’përpjeten tuj e njitë,
e teposhten në ngasje tue zbritë.
E çfarë po t’turbullon shikimin,
zemra jeme?
Asht kjo kohë
me mjegullnajë t’dendun
pritjesh, mundimesh, sfilitjesh,
që s’po mujnë
as vedin m’e pshtu.
E ç’a me ba, zemra jeme?
Asgja për kryt tand,
që e du ma shumë se vedin,
kurrgja me t’diftu,
veç ti,
mos me m’u idhnu.
