Nuk dua të jem fjalë në një faqe,
as varg që lexohet e shuhet në heshtje.
Dua të jem pesha që të bie në gjoks
kur nata bëhet më e gjatë se mendimet e tua.
Të jem ajo që nuk e thërret,
por të gjen vetë
në mes të një qetësie që të tremb,
kur e kupton se je vetëm me veten.
Dua të jem kujtimi që nuk kërkon leje,
që futet në mendje si dritë e ftohtë,
dhe të mban zgjuar
edhe kur sytë të mbyllen nga lodhja.
Jo zjarr që shpërthen e shuhet shpejt
dua të jem ajo që digjet ngadalë,
që të mësohesh me të,
dhe pastaj kupton…
se nuk di më të jetosh pa të.
Mos më quaj poezi ,
poezitë lexohen, harrohen, zëvendësohen.
Unë dua të jem ajo që nuk zëvendësohet,
një pjesë e jotja
që nuk e mban mend kur lindi,
por e ndjen sa herë merr frymë thellë.
Dhe nëse përpiqesh të më largosh,
do më gjesh përsëri —
jo si kujtim,
por si mungesë.
Sepse disa gjëra nuk jetojnë duke qenë pranë,
por duke mos u larguar kurrë.
