Nganjëherë mendoj se gjuha shqipe nuk është thjesht një mjet komunikimi, por një mënyrë shumë kreative për të më përshkruar mua.
Sepse, po ta them të drejtën, në fjalorin e saj gjendet një mbiemër që më rri si i qepur “kokëqyp”.
Nuk është se jam gjithmonë i tillë… por ka momente. Ato çastet kur dikush më shpjegon diçka të thjeshtë dhe unë e marr me një seriozitet të thellë, sikur po zgjidh një mister të madh të universit. Ndërkohë, përgjigjja rri aty, para syve të mi, duke më parë me ironi.
Ka edhe raste kur kapem fort pas një ideje time, aq sa edhe vetë filloj të dyshoj: a jam këmbëngulës, apo thjesht një “kokëqyp” me bindje të forta?
E bukura është se kjo fjalë nuk të rëndon. Ka një lloj ngrohtësie brenda saj, një buzëqeshje të vogël që të thotë: “po mirë, je pak kokëqyp… por je i yni.” Dhe ndoshta për këtë arsye, nuk më vjen keq ta pranoj.
Në një mesjavë pranverore, kur gjithçka duket pak më e lehtë dhe më e qetë, e kuptoj se edhe këto “të meta” janë pjesë e imja. Sepse në fund të fundit, ndoshta nuk është problem që ekziston kjo fjalë e papërkthyeshme…
Problemi është që unë i plotësoj kaq mirë kriteret e saj!
