I kërkova natës të më ipte ca yje për shoqëri,
Pranë meje të ndriçonte çdo ide në mendimë.
Diçka amërore më foli në fjalët “Jep vetëm dashuri.
Mbi fytyrat që mbajnë hije në natën e zezë drita arrinë.”
Ka dritë përtej errësirës,e mbulon me mantelin e saj të shndritëshme ,
Errësira shtonë ritmin bënë roje me xhelozitë ta sfidoj,
Ta kapin në flagëraz për të qënë plotuqishëme.
Hëna e reflektimeve pikturon sinqeritetin e mendimeve të veproj,
Ka dritë përtej errësirës ,të ndriçojnë qiellin,në fytyrën e saj.
Atje lart ku yjet marrin frymë me formën e saj të shkëlqyeshme,
Në momentin e saktë koptova pranin në çdo frik që mbaj,
Në dritën ishte vetëm dashuria,rrezja e sai në burimet e jetës së mundimshme..
