Më lër të ndalem në buzëqeshjen tënde,
si drita që prek mëngjesin,
e të mësoj dhe unë
si të çel brenda saj.
Kam etje
si udhëtari që ndjek mirazhet
derisa gjen një burim të kthjellët
mes rërës së pafund.
E qeshura jote
i tret hijet e ditës,
i kthen perëndimet
në zjarr që nuk shuan.
Ajo bëhet dëshirë,
bëhet pasion që merr frymë,
bëhet ëndërr që s’di të mbarojë.
Erotizmi yt më mbështjell ngadalë,
si një gjuhë e fshehtë
që vetëm trupat e kuptojnë,
duke shkruar mbi lëkurë
historinë e kërkimit tonë.
Buzëqesh,
që nata të më marrë lehtë,
dhe gjumi të vijë pa frikë.
Sepse këtë qetësi
e kam kërkuar për vite të tëra,
si një port që më në fund
më njeh emrin.
