— Mami, a ka mbetur bukë? — Ka pak, bir. — Ma jep mua. — Po ti hëngre dje, mor bir. — E di, mami. Po sot kam uri.
Nëna hapi dollapin. Brenda kishte një copë bukë të fortë, pak miell në një qese dhe një pjatë të zbrazët.
E mori bukën, e ndau më dysh dhe ia zgjati të birit.
— Po ti, mami? — Unë hëngra. — Çfarë hëngre? — Mos u bëj merak për mua.
Djali e pa gjatë.
— Mami, pse gënjen?
Nëna nuk foli.
Në atë shtëpi varfëria nuk kishte ardhur atë ditë. Kishte kohë që rrinte aty. Ishte ulur në tryezë, flinte në shtrat dhe zgjohej para të gjithëve.
Të nesërmen, djali shkoi në shkollë. Mësuesja u kërkoi nxënësve të shkruanin çfarë kishin ngrënë për mëngjes.
Njëri shkroi qumësht e mjaltë. Tjetri bukë me gjalpë. Një tjetër tha se kishte ngrënë petulla.
Djali mbajti lapsin në dorë.
— Po ti, çfarë hëngre? — e pyeti mësuesja.
— Bukë, mësuese.
— Vetëm bukë?
— Po. Por ishte e mirë.
Mësuesja buzëqeshi dhe vazhdoi te banka tjetër.
Ajo nuk e dinte se djali kishte thënë të vërtetën vetëm përgjysmë. Kishte ngrënë bukë, por jo aq sa të mos ndiente uri.
Kur u kthye në shtëpi, nëna e priti te dera.
— Si shkove në shkollë, bir? — Mirë. — A mësove? — Po, mami. — Çfarë mësove sot? — Që nesër duhet të shkruajmë për familjen.
Nëna e përqafoi.
— E çfarë do të shkruash? — Që mami im nuk ha, që unë të kem bukë.
Nëna uli kokën.
Atë mbrëmje nuk u ndez televizori. Nuk u dëgjua asnjë bisedë. Vetëm zhurma e një luge që prekte fundin e tenxheres.
Të nesërmen, djali mori fletoren dhe shkroi:
«Nëna ime është e varfër. Por unë nuk dua të jem i pasur. Dua vetëm që ajo të mos më thotë më se ka ngrënë, kur nuk ka ngrënë.»
Mësuesja e lexoi dy herë.
Pastaj e palosi fletën dhe e mbajti në dorë.
Në klasë kishte shumë fëmijë, shumë libra dhe shumë ëndrra.
Por atë ditë, një copë bukë u bë mësimi më i madh.
Dhe askush nuk duhej të kishte nevojë të shkruante një hartim për të provuar se ishte i uritur.
