Shkruan Zymer Mehani
Në letërsinë shqipe, poezia ka qenë gjithmonë më shumë se art i fjalës. Ajo ka qenë kujtesë, qëndresë, revoltë dhe dashuri për vendin. Pikërisht në këtë traditë vendoset edhe vëllimi poetik “Me flakë në gjak” i poetit Brahim M. Sadiku, një libër që vjen si dëshmi e një shpirti krijues të lidhur ngushtë me fatin e njeriut dhe të kombit.
(Në foto: nga e majta, redaktori Zymer Mehani dhe autori i librit, Rrahim M. Sadiku)
Që në titull, libri përcjell një mesazh të fuqishëm simbolik. “Flaka” shenjon pasionin, energjinë dhe luftën për të drejtën, ndërsa “gjaku” lidhet me trashëgiminë, përkatësinë dhe sakrificën historike. Kështu, autori ndërton një poezi që djeg nga brenda, por që njëkohësisht ndriçon, duke u shndërruar vërtet në poezi që nuk hesht para kohës.
Titujt e poezive tregojnë qartë se kemi të bëjmë me një autor që nuk qëndron indiferent ndaj realitetit. Poezi si “Zjarr i shpirtit-vargjet që nuk shuhen”, “Rrënjët që s’shihen rriten”, “Pak bukë e tepër poterë”, apo “Gjithë bota në dorë të satanës”, dëshmojnë për një poet që sheh me shqetësim zhvillimet e kohës dhe kërkon të zgjojë ndërgjegjen qytetare.
Në vargjet e tij ndihet dhimbja për padrejtësinë, zhgënjimi ndaj krizës morale, por edhe shpresa se njeriu mund të ringrihet përmes vlerave.
Një nga shtyllat kryesore të librit është lidhja me vendlindjen dhe identitetin kombëtar, që shton dashurinë për tokën dhe rrënjët. Rrahim M. Sadiku u rikthehet rrënjëve, historisë dhe qëndresës shqiptare me ndjenjë të sinqertë dhe ton të fuqishëm poetik.
Në këtë poezi gjejmë lisin si simbol të forcës, gurin si shenjë të tokës dhe trashëgimisë, shiun si pastrim dhe rilindje. Autori e përdor natyrën jo si dekor, por si gjuhë të shpirtit kombëtar.
Përtej motiveve atdhetare dhe sociale, libri ka edhe dimension të thellë njerëzor. Poezi si “Shamia e nënës”, “Një jetë tjetër”, apo “Pasthënie”, sjellin mall, kujtesë, vetmi dhe reflektim mbi kohën që kalon, ngase vërtet janë poezi me ndjenjë njerëzore.
Këto poezi e bëjnë librin më të plotë, sepse tregojnë se autori nuk shkruan vetëm për kolektivin, por edhe për njeriun e brendshëm, për plagët e heshtura dhe dashurinë që mbetet.
“Me flakë në gjak” është një vëllim që lexohet me emocion dhe mendim kritik. Ai ruan ekuilibrin mes artit poetik dhe mesazhit qytetar. Në një kohë kur shpesh fjala humbet peshën e saj, Rrahim M. Sadiku e rikthen poezinë si zë ndërgjegjeje, duke na dhuruar një libër që meriton vëmendje.
Pra, ky libër meriton vëmendjen e lexuesit, kritikës dhe mediave kulturore, sepse sjell një poezi të sinqertë, të ndjeshme dhe të lidhur me jetën reale.
“Me flakë në gjak” nuk është vetëm titull libri – është gjendje shpirtërore, është thirrje për të mos u shuar.
