Saturday, October 1, 2022
BallinaVitrina e libritÇaste poetike me poeten Mimoza Eliona Osmani...

Çaste poetike me poeten Mimoza Eliona Osmani…

RRËFIM SHPIRTI

****************

Dikur një bursë dramaturgjie

Fitova unë me djersë të ballit.

Por, kurrë s’ma dhanë, e mbeti hije…

Që të kujtojë kohën e djallit…

Ndaj s’është çudi, që unë sot shkruaj.

Të shpreh, të flasë, në gjuhë hyjnore,

Si musht i verërave i ruaja,

Ky shpirt shpërtheu “lule bore”.

Vazhdojë të shkruaj, shqipen qartë,

Në shpirt një botë e re, dhunti,

S’do druhem për vargun e zjarrtë…

Se mbyll më zemrën si kuti.

O Zot i madh, të qofsha falë!

Se mbas një dhimbje, të thellë shumë,

Më dhe një shpirt të gjërë si mal.

Me shkronja fjalët bëjë pëllumb…

U desh një gjëmë që u përmenda.

Të më godasë, e të më çajë,

E të shpërthejë, çka mbaja brenda,

Si terapi që të mos qajë.

Ajo humnerë në gjoksin bosh

O Zot, shndërrohet në një minierë!

Muzë e ngujuar ngrihet që poshtë,

Si nga një dorë, si nga një erë.

S’e di në jam a s’jam poete!

Por, unë mbas gishtit, dot nuk fshihem…

Se kur më thonë poete “tretem”.

Ndoshta dhe s’jam e veçse ndihem …

Sa shumë punë duhet dhe sa takat,

Shpeshherë nuk gjejë të duhurat fjalë,

Por, kam një sedër kurrë në inat,

Një muzë sy blu, si det me valë. (Motrën)

E një cop letër të shkruaj thjeshtë,

Dua ti jap shumë dashuri.

Në do më falnin një tjetër jetë,

Vargje do thurja përseri…

………………………………………………………..

Ishte Nëntor

****************

Ishte Nëntor. Një “shok” të themi na trokiti në derë.

Erdhi që të “bisedonte” me babain tim.

Pikërisht si sot 5 vjet më parë,

Por, që atëherë i pres që të vijnë.

Nuk e di për ku shkuan…

E mori , edhe ikën dorë për dorë , si të ishin femijë .

Siç duket për në një drejtim te panjohur…

O hënë e qiellit ,të kenë ardhur për tek ty!?..

Edhe unë u mësova , si një nënë të presë,të presë …

Kisha ngelur në këmbë e pa fjalë.

E veçse hënën vështroja në sy .

Ajo sikur më buzëqeshi, s’e nuk kisha më fuqi të dyluftoja me vdekjen.

Na trokiti në derë tre herë, çdo tre ditë.

Pastaj, dalëngadalë e mora veten,

me heshtjen lidhëm një fjalë,

që të flisnim mes vargjeve .

Të shkriheshim mes tyre si sheqer…

E kështu u bëm dy shok, si dielli me malin .

E vendosëm me vdekjen ta kishim të prerë…

……………………………………………………………….

Një fund i ditur…

****************
Kjo botë e tëra paradoksale,
dhe dyfytyrëse gjithashtu,
ky fati i jetës, jetës fatale,
është si lavjerrësi tutje të-hu.
Që kurse tokës u shpik njeriu,
me qindra, e mijëra vjet më parë,
bashkë me atë si bari mbiu,
Zullum mëkati mbi botën mbare.
Do thoni , bota evoluoi,
në djall të vejë evoluimi,
që bëri njerëzit të kësisoj,
është i vetvetes kërcënimi,
ky djall njeri , me vampirë gojë
sepse,më s’ ka din e iman,
s’ka më fisnikëri e besë,
botë interesi është anembanë,
e krimit në emër të fesë .
Kush tha kjo s’është një luftë e tretë!?
Një luftë pa armë, një luftë e ftohtë!?
me “armë truri” njeriu vret,
botë satanai ,kjo botë sot.
Dhe si ortega në tatëpjetë,
shpirti në një amin arritur,
çdo rrokullisje , shiritin pret,
të një prag fundi ,fundi të ditur…
Se nuk e duam më njeri- tjetrin,
se me dëshirë s’bëjmë më respekt,
në këmbë nuk ngrihemi për më të vjetrin,
s’themi suksese në çdo aspekt.
E gishti na është bërë hosten,
Fjalën ndjesë s’ përdorim kurrë,
tek mburremi denbabaden,
bëjmë dhe dallimin grua, burrë.
Pra ,botë e prishur me pak fjalë,
s’është si dikur më njerëzimi,
e s’dihet tymi ku do dalë…
Është dorëzuar edhe vet Zot trimi….
Kjo botë e gjitha paradoksale
Dhe dyfytyrëse gjithashtu…

TË NGJASHME

Komento

Shkruani komentin
Shkruani emrin

TË FUNDIT