….U bënë kohë shumë kohë që të dhashë gjithshka që kisha.. zemrën, mëndjen, trupin dhe në fund edhe shpirtin.
Ende nuk ishte mjaftueshëm mirë për Ty!!.
Ti më bëre të ndihem tmerrshëm keq për veten time në shumë mënyra çdo ditë për arsye që as nuk kishin rëndësi, ishin thjesht shkaqe dhe justifikime pa vlerë.
Pjesa më e keqe ishte se Ti justifikove çdo gjë të keqe që më bëre dhe të gjitha fjalët mizore që volle karshi meje..
Luftuam kaq shume here sepse duhej te thoshe Ti fjalen e fundit, a kishe gjithmone te drejte.. ose kështu mendoje.
Nuk e di kur ndaluam së dashuruari dhe filluam të luftonim për mbijetesën tonë në çift, por nuk ka më rëndësi.
Jam e sigurtë që do të kishit një përgjigje dhe do të më fajësonit mua nëse do të mundnit..
Por nuk po të pyes, sepse më ke shtyrë aq larg sa nuk po qaj më.
Jam thjesht e mpirë tani.
Mos u shqetëso për fjalët e tua, premtimet e tua dhe falje.
Nuk më mbetet asgjë për të dhënë, kam shpenzuar gjithçka që kisha duke u përpjekur të shpëtoj një marrëdhënie për të cilën nuk jam e sigurt se të intereson më..
Ka kaq shumë gjëra që nuk do t’i kuptoj kurrë për pse-të.. por nuk kam pse ta bëj.
Më kanë mbaruar fjalët, ndjenjat për t’u përpjekur të kujdesem më për Ty. Është koha tani për të vënë veten në vend të parë, diçka që nuk e kam bërë për një kohë të gjatë.. që ndalon tani.
Mos më keqkupton, shpresoj më të mirën për Ty ta them me, sinqeritetin më të pastër..
Vetëm jo më si pjesë e jetës sime. Pra, pasi po pyeti veten pse nuk po të thërras përsëri dhe nuk po luftoj më me Ty, arsyeja është shumë e thjeshtë.. dhe e fuqishëm.
Mbaroi….
Nuk ka më shanse ose duke u përpjekur për t’i zgjidhur gjërat.
Po largohem, po ngre kokën dhe po përpiqem të gjej përsëri dritën.
E di që kam një rrugë të vështirë përpara meje dhe ndoshta do të më mungosh shumë, por me të vërtetë,
Më mungon më shumë.
Më mungon vetja e vjetër, e dashur, e bukur dhe e fortë..
Kush mund të bënte gjithçka dhe gjithmonë po gjente lumturinë në jetën e saj.
Nuk të fajësoj për asgjë-
“Unë marr përgjegjësi për çdo herë që të lejova të më trajtosh keq dhe të gjitha mënyrat që nuk u ngrita për veten time”.
Kjo është edhe arsyeja pse unë po marr përgjegjësinë për jetën time përsëri dhe po largohem.
Po e mbyll këtë kapitull të jetës sime dhe po filloj përsëri.
Nuk e di ku po shkoj apo si do të shkoj atje,
Por ndërsa i them “lamtumirë” një të shkuare të mbushur me ankth, më në fund po filloj të ndjej përsëri dritën e diellit.
….Tani, është koha ime për të rikthyer shkëlqimin tim. Është koha ime përsëri.. Të ngrihem përsëri, të fluturoj lart dhe mbi të gjitha, për të qenë thjesht e lumtur përsëri….
