Sa kohë u bë që s’të kam parë
Netëve jastëkun në lotë larë
Sa shumë kohë që s’të marë aromë
Kallkan e akullt më mbeti kjo dhomë!
Që kur ike ti e më the lamtumirë
Netët pa gjumë më tretën, deri në të g’dhirë
Gjumi nuk më merë dhe pse e kërkoj
Së paku, në ëndër t’më vish të të shikoj.
Dhe gjumi e ëndërra, t’pa shpirtëra si ty
Nuk pyesin për lotët lumë në sytë e mi
Po nuk i qortoj se zemra nuk don t’më lejoj
Shpresë zgjuar mbetem se do të të takoj
Do të të shoh një ditë, qoftë në frymë të fundit
Syrin të të shoh, t’ndjej erën e parfumit
Atëherë bota e imja krejtë do të jetë
Dhe nëse një çast jete do më ketë mbetë.
E pres atë çast si pikëujin në shkretëtirë
Të lulëzoj çasti, t’më zhduket errësirë
Shfaqu pra moj ZANË, qoftë dhe pak fare
Le t’më vijë vdekja paskësaj të më mare.
Nëse kjo nuk ndodh dhe s’të shoh n’ këtë jetë
As në botën tjetër dheu nuk më tretë
Mos mekato, po pres ti shoh ata sy
Lotin t’a kam fale, vec te jem me ty!
