Në stolat e parkut, të boshatisur nga shiu,
një grua e vjetër rrinte, menduar.
Vjeshta e lagur nga shiu dhe lotët,
shpirti i saj – si mal i rënduar.
Vjeshta m’u duk reckë e vjetër,
gjethet e zverdhura trupin mbuluar.
Shpatullat e saj, të kërrusura nga hallet,
kjo kohë e lagësht, thellë e ka lënduar.
M’u kujtua nëna kur u hapën kufijtë,
e vetme ngeli me macen e saj.
Djemtë ikën kurbetit, mërguar,
harruan stinët, vitet me radhë.
“Ishte vjeshtë,” tha gruaja e përlotur,
“kur fëmijët ikën, vetëm më lanë.
S’janë kthyer më, as verën e radhës,
as vjeshta kur ikën… s’u kujtohet më vallë?!”
Ia shkunda gjethet, lotët ia fshiva.
Një letër më zgjati nga gjiri i saj.
Ca numra telefoni, të shkruara shtrembër:
“M’i lajmëro… po vdes… t’më arrijnë të gjallë.”
