Si hija e territ
që s’duket askund,
ashtu rri e heshtur
e zëshëm më tund.
Në thellësi fryme
një britmë më fle,
pa zë më flet zemra
atë që s’e thë.
Heshtja jote rëndon
si gur mbi kraharor,
dhe fjala që mungon
bëhet dhimbje në dorë.
Në sytë e mi tretet
një botë pa ngjyrë,
ku fjala e pathënë
mbetet plagë e pashëruar.
Ti je si një jehonë
që humbet në zbrazëti,
e sa më shumë të kërkoj
aq më larg më rri.
Dhe kështu në heshtje
mes nesh bëhet zhurmë,
se ndonjëherë më shumë
flet ajo që s’thuhet kurrë.
