Kur dielli puth horizontin,
deti vishet me ar, e qielli,
si një poet i heshtur,
shkruan vargjet e mbrëmjes.
Një hije ecën buzë valëve,
si të kërkojë një kujtim
që nuk e mori koha,
por e ruan zemra.
Perëndimi nuk është fund,
është një lutje e qetë e dritës,
që na mëson se edhe pas errësirës
agimi di të vijë përsëri.
Prandaj, sa herë dielli perëndon,
mos e shih si lamtumirë,
por si premtimin e heshtur
se drita nuk e harron kurrë njeriun.
