Kur më thua je zemra ime, besoj pa frikë,
e bëj shpirtin strehë, e jap dashurinë qetë, butë, thellë.
Për ty lashë pas veten, çdo dyshim, çdo ikje,
u bëra durim i heshtur, u bëra lutje në qiell.
Sakrifikova ëndrra për një ne që s’u tha,
u luta për ty edhe kur ti s’dije të qëndroje.
Dashuria ime s’ishte fjalë që tretet në erë,
por hap i rëndë zemre, që zgjodhi të mos largohej.
Ti ndonjëherë humbesh, e humb edhe premtimin,
fjalët bien si gjethe në stinën e ftohtë të dimrit.
E unë mbaj peshën e “zemrës sime” në shpirt,
deri sa kuptoj se dashuria kërkon dy krahë, jo një lot.
Nëse jam zemra jote, mos më thuaj — më mbaj,
se sakrifica pa kujdes kthehet në dhimbje.
Zemra që jep gjithçka s’duhet humbur kurrë,
sepse ajo dashuron thellë… edhe kur thyhet në heshtje vdes!
