Edhe hënën e mashtroi
Me bakshishe të majme e mbuloi,
Shpirt e zemër ajo i dhuroi
E dehur tërësisht me opium,
Pa mëshirë yjet i braktisi.
Agu si muzg i zymtë zbriti,
Kaltërsia u fundos
Në shtëllunga resh gri,
Nën qiell bie shi dhe era fryn si e marrë,
Derisa pranvera t’mos harroje të vijë.
lypësari ngarkuar me diell të thyer,
Nëpër kohëra rrugëve i mjerë mbeti,
Me Krisht e Allah këmbëkryq në zemër,
Dimri që vjen me acar e stuhi, sërish e pret.
Mbreti shpirtzi në fron
Me një këmbë protezë
Tok gotat me verë e raki
Mos o Zot nesër një oktapod të ri.
