“Para ndeshjes kundër Norvegjisë, më thanë se nuk do të isha në fushë në fillim të ndeshjes, por se do të hyja në fushë më vonë, e pranova pastaj dola në nxemje, isha gati.”
“Pastaj minutat kaluan, zëvendësimet erdhën dhe emri im nuk u thirr kurrë.”
“Pas fishkëllimës së fundit, zbrita në dhomën e zhveshjes vetëm. Jo sepse nuk i dua shokët e mi të ekipit.
Por, sepse në atë moment e kuptova vendin tim.”
“Kjo nuk është një premtim i thyer nuk është një vendim taktik por është një mesazh dhe e dëgjova qartë.”
“Gjithmonë e kam thënë të njëjtën gjë, ditën kur nuk do të mbështeten më tek unë, do të jem i pari që do të largohem.”
“Nuk do të krijoj atmosferë.
Nuk do të ulem në stol si dekor. Nuk do të pretendoj se heshtja është profesionalizëm, kur është thjesht poshtërim i maskuar si strategji.”
Për Jorge Jesus:
Ti je trajneri.
Ekipi është i yti.
Nuk e vë në dyshim të drejtën tënde për të zgjedhur.
Vë në dyshim mënyrën, se si u trajtua një kapiten i këtij vendi pas dy dekadash shërbimi. Autoriteti pa respekt nuk është lidership.
Është thjesht pushtet.
Për shokët e mi të ekipit: Vazhdoni.
Fitoni.
Jini më të mirë se sa ishim.
Kjo gjeneratë ka talente, që unë nuk e kisha në moshën e tyre. Përdoreni.
Mos u shpërdoroni në politikë.
Për tifozët:
Ju nuk keni qenë kurrë problemi. Ju brohoritët emrin tim kur isha 18 vjeç dhe e brohorisni dhe tani kur jam 41 vjeç.
Unë gjithmonë do të jem një nga ju.
Unë gjithmonë do të jem tifozi numër një i kësaj skuadre kombëtare.
Kjo nuk ndryshon, sepse një trajner vendosi, që unë nuk i përkas më fushës.
Po largohem me ndërgjegje të pastër.
Po largohem me 146 gola, me rekorde, me plagë dhe me dashuri.
Nuk po largohem, sepse nuk mund të luaj.
Po largohem, sepse refuzoj të qëndroj aty ku nuk më duan më, në të vetmen mënyrë që ka rëndësi: në fushë, me dinjitet.
Faleminderit, Portugali.
Ky kapitull është mbyllur.
Cristiano Ronaldo
