Unë s’jam si ti e nuk kam frikë,
Mos e dhëntë Zoti të gënjej,
Unë jam si vetë Ai më deshi,
Me zemërgjerin shëmbëllej.
Më ngec në fyt kur padrejtësisht,
Me këmbë ti një fukara e shkel,
Ti s’ke fuqi në do ta dish,
Të ftoje Zotin në duel.
Një ditë do lehësh si një qen,
Siç bën në udhë një qen zagar,
Dhe do t’kuptosh që je I mjerë,
Dhe mijëra lutje të kanë vrarë.
Mjaft më o dritëshkurtër,
Ti nuk je Zoti e as je profet,
Në si përulesh një fëmije,
Që s’qan me zë por ulëret.
A do të mundësh gjithë pasurinë,
Ta futësh në dy metra varr ?!
Pyete veten në ç’mbretëri,
Përveçse vetes ,ç’farë kanë marrë?!
Ti mbledh veç hije në arkat me kyç,
Po shpirtin e zhveshur s’e blen me flori,
Në fund, kur të mbetesh i vetëm, i dylltë,
Do jesh veç një trup qe s’pati rrehati.
Se varri s’ka porta, as roje, as mbret,
Atje s’hyn as grada, as thasët me ar,
Do shohësh si bota ty prapë të thërret:
‘Një i vdekur i pasur, që shkoi lypësar!'”
Se koha mbretëritë në pluhur i kthen,
Dhe arin ta nxin si thëngjill në dorë,
Atje ku asnjë pasuri nuk të vlen,
Do jesh thjesht hije e ftohtë si dëborë.
Dhe kur të trokasësh në portën e heshtjes,
Me duart e zbrazura, pa emër, pa fron,
Do kuptosh se pasuria e vërtetë e jetës,
Eshtë drita e shpirtit që ty të mungon.
