Bukën e hëngrën në sofrën e tjetrit,
u ngopën me djersën e huaj,
me mundin që s’u takonte,
me sakrificën që s’e bënë.
Dhe kur u rritën në hijen e asaj buke,
filluan ta quajnë veten zot të sofrës.
Mosmirënjohësi
nuk harron nga mungesa e kujtesës,
por nga tepria e egoizmit.
Ai fshin gjurmët e ndihmës,
si të ishte turp të pranosh
se dikur të ngriti dora e tjetrit.
Bukëshkali
e hedh thërrimen në tokë,
e shkel me këmbë,
pa menduar për urinë që e mund dikë tjetër.
Në gojë ka fjalë të mëdha,
në zemër – harresë.
Në publik flet për parime,
në privat përfiton pa turp.
Por buka ka kujtesë.
Ajo mban erën e furrës,
djersën e punës,
dhe fytyrën e atij që e ndau.
Mosmirënjohja
është plagë në karakter,
një çarje që e bën njeriun të vogël,
sado i madh të duket.
Sepse madhështia
nuk matet me sa merr,
por me sa kujton.
Dhe ai që harron dorën që e ngriti,
humb më shumë se një falënderim
humb dinjitetin e vet.
