Ti më merr frymën si Hëna që i vjedh dritën yjeve,
Ndërsa natës i pëshpërit krijon një stuhi në gjoks,
Në një vështrim që kanon si erë mes heshtjeve,
Me një buzëqeshje shpërqëndron vëmëndjen e botës,
Në dritë hije ku flenë ëndrrat kërkojn të rikthehen,
Edhe se nuk je ,shqisat vrasin heshtjen distancës rizgjohen,
Rihap sytë qëndroj aty ,frymoj ,jetoj imagjinatës,
Qëndron para syve ,shikimi ytë ndezë këngën e shpërdar erës.
Midis yjeve të tu në dritën e tyre lejonë adhurimin tim ,
Lejonë të ndjej ndër lulet e egra vazhdimsinë e përshëndetjes sime.
Qëndro në mbrëmjen time ,dhe mbush kupën e vetmisë së saj me mallngjim,
Që ndien në mua ,pafundësinë e dashurisë sate.
Qëndro në tokën që pret në anë të rrugës së botës,
Ku fluturon një dëshirë të vesh mantelin e lumturis,
Ku pemët e duan vjeshtën dhe nuk kanë frikën e humbjes,
Ku duart e lirisë nuk lidhen ,edhe nëse do doja prej dashuris..
