Në atë park ku fletët flenë,
dhe era shkund një degë ngadalë,
ne ecim bashkë, pa thënë gjë,
si dy kujtime në një përrallë.
Ndoshta ky muzg, që zbret mbi ne,
ka ardhur larg, prej një tjetër kohe,
dhe ky qytet që hesht përreth,
na ruan hapat siç ruan një fjalë.
Sa shumë ka parë kjo tokë përpara,
sa dimra kanë kaluar mbi të,
sa pemë janë rritur e janë tharë,
që një ditë ti të vije këtu.
U deshën shirat, u deshën erërat,
u deshën netët pa asnjë yll,
u desh të tretej akulli i maleve,
që ti të vije kaq e brishtë.
Dhe ndoshta bota, pa e ditur,
për ty e mbajti një vend të fshehtë,
se disa njerëz s’vijnë rastësisht—
vijnë kur koha bëhet e drejtë.
Prandaj ecim… Dhe pas nesh
mbeten veç fletët nëpër shteg;
se gjithë kjo botë, për një çast të vetëm,
duket sikur u krijua për ne.
