Në gjirin e malit kishte çelë.
Një zambak, lule e bardhë
Fliste qetë mali e degjonte,
Lulen e bukur në një gotë verë.
Duke çelur, stinë më stinë,
Bukuroshe, e bukura e dheut
Zgjodhi malin për të jetuar,
Lëshoj shtatin për të pushuar.
Një fustan me fjolla bore,
Por si një zanë flokun kurorë,
Mali dhe lulja kishin thurur plan,
Për gjithmonë të jetojnë bashkë
