I leckosuri
s’ka vend askund,
gjithmonë e lënë të dera
dhe rri sikur cung.
Rroba të shkyera
dhe këpucët e grisura,
rri gjithnjë në heshtje
me trup të molisur.
Çdo ditë mendohet
dhe shumë lakmon,
kur s’ka rroba të reja
të vetat i arnon.
Kur i shikon njerëzit
të veshur mirë,
pse edhe mua
s’m’u plotësua kjo dëshirë?!
Veç rri i shkreti
duke menduar,
kurrë askush në jetë
nuk më pyeti mua?
Ata që vishen bukur
çdokush i respekton,
ndërsa mua të varfërin
askush s’më nderon
