Saturday, April 25, 2026
BallinaVitrina e libritCikël poetik me vargjet e poetes DILDORA XOJYOZOVA nga Uzbekistani

Cikël poetik me vargjet e poetes DILDORA XOJYOZOVA nga Uzbekistani

Dildora Xojyozova është një shkrimtare e re dhe studente e gjeografisë nga Uzbekistani. Ajo aktualisht po ndjek studimet në Universitetin Shtetëror të Urgençit. Krahas angazhimeve akademike, ajo merr pjesë aktive në jetën studentore dhe në gara të ndryshme intelektuale. Është e apasionuar pas letërsisë, natyrës dhe emocioneve njerëzore, të cilat shpesh frymëzojnë shkrimet e saj. Veprat e saj pasqyrojnë tema si forca e brendshme, drejtësia dhe lidhja mes ëndrrave dhe realitetit.

DILDORA XOJYOZOVA
AJO QË MBART DRITËN

I thanë asaj,
“Ji e butë si flladi i mëngjesit,
Mjaftueshëm e lehtë që të mos trazosh botën.”
Por ata kurrë nuk panë
Stuhinë që mbante në kockat e saj,
Bubullimën e qetë në shpirt.
Ajo mësoi të lulëzojë në vende të thyera,
Të qepë plagët e saj me fije shprese,
Të mbajë oqeane në sytë e saj
Dhe të mos i lërë kurrë të derdhen.
Ajo nuk është bërë vetëm nga heshtja,
As thjesht një hije që kalon.
Ajo është jehona e një mijë zërave
Që refuzuan të shuhen apo të vdesin.
Çdo plagë në shpirtin e saj
Shkruan një histori të bërë prej flake,
Jo të dobësisë, as të dhimbjes,
Por të ngritjes, njësoj.
Dhe atëherë kur nata rëndohet,
Kur yjet harrojnë si të ndriçojnë,
Ajo bëhet horizonti i vet,
Duke tërhequr dritë nga hyjnorja.
Prandaj mos e mat me pëshpërima,
Mos e mbyll në kufijtë e shikimit tënd
Sepse ajo është më shumë se sa sheh:
Ajo është një grua e bërë prej drite.

ËNDRRA PËRTEJ QIELLIT

Në qoshet e qeta të shpirtit tim,
Ku heshtja fillon të rritet lehtë,
Unë mbjell ëndrrat e mia si fara të brishta
Dhe u besoj erërave t’i çojnë përpara.
Ato pëshpërisin në netët më të errëta,
Shkëlqejnë kur shpresa duket larg,
Një zjarr i fshehur në kraharorin tim
Që kurrë nuk shuhet në gri.
Jo çdo rrugë është shtruar me dritë,
Jo çdo hap është pa frikë,
Por ëndrrat janë harta në zemër
Që më udhëheqin kur rruga bëhet e paqartë.
Mund të jem e vogël nën qiell,
Por ëndrrat i kanë mësuar shpirtit tim të ngrihet,
Sepse edhe yjet dikur ishin vetëm pluhur
Para se të mësonin të mbushnin qiellin.
Prandaj do të eci, edhe kur stuhitë të vijnë,
Me forcë të qetë, me rrjedha të qëndrueshme,
Sepse bota është mjaftueshëm e gjerë
Për ata që guxojnë të ëndërrojnë ëndrrat e tyre.

Përktheu Rifat Ismaili

TË NGJASHME

Komento

Shkruani komentin
Shkruani emrin

TË FUNDIT