Sot është 27 Prill…
dita kur heshtja flet më shumë se fjalët,
dita kur toka mban brenda saj
emra që ende nuk janë kthyer.
Unë…
e kam një plagë me emër,
dajën tim – mësuesin Ilmi Sefer Gashi,
që lufta ma mori pa lamtumirë,
si një fletë libri që u gris në mes.
Vitet kaluan…
deri në 2006-ën,
kur eshtrat e tij trokitën në kujtesë
dhe gjetën paqen në një varr.
Sot ai ka një vend…
ku lulet qajnë në heshtje,
ku ne shkojmë me mall e dhimbje,
por të paktën… dimë ku ta kërkojmë.
Po ata të tjerët?
Ata që ende janë rrugëve të padukshme,
në dhe të huaj, në varre pa emër,
në zemrat që presin çdo ditë
një trokitje që s’vjen kurrë.
Nënat që plaken duke pritur,
motrat që nuk ndalojnë së thirruri,
fëmijët që u rritën pa përgjigje…
Kjo dhimbje nuk ka varr,
nuk ka datë mbarimi,
është një oqean që s’thahet kurrë.
Sot nuk është veç një ditë,
është një betim:
se nuk do t’i harrojmë kurrë,
deri sa secili emër
të ketë një gur…
dhe një lutje mbi të.
Kjo është për të ardhur keq…
por edhe për të mos heshtur kurrë.
