Në pyllin e heshtur të shpirtit tim,
Një luan ecën me hapa të rëndë,
Pa zë, pa klithmë, pa asnjë mallkim,
Me plagën e thellë që ti i ke lënë.
Ai që dikur me një vrull e me zë,
Mbi botën mbretëronte me krenari,
Sot kokën e ul dhe nuk flet më,
I mundur, i thyer nga kjo dashuri.
Sytë e tij mbajnë tymin e zjarrit,
Që ti e ndeze dhe e le të fiket,
Rrjedh gjak prej dorës së mëkatarit,
E hija e tij ngadalë po ikën.
Por mos mendo se mbreti ka vdekur,
Edhe i plagosur, ai përsëri të shikon,
Me dhimbjen në zemër, me shpirtin e egër,
Në heshtje, përjetësisht, ai të dashuron.
