Vetmia do të ecë e heshtur një ditë,
Me muzën mbyllur brënda një shpirti të vrarë.
Do të presë me durim të zgjohen hyjnitë,
E heshtur pa fjalë do flasë për dashuritë.
Nuk do dëgjohet as zhurma e erës që fryn,
As zogjtë nëpër pemë kur me mallin kuvendojnë.
Pranverat me lule në zemër jeta di t’i kyçë,
Me aromën e tyre Muza larg do të shkojë.
Kjo botë duket e plakur, dimër nëpër zemra sjell,
Ngrica e saj ndihet në hapa shekujsh që qajnë,
Përpiqet Muza të ecë, por ndalet për dreq,
Sa herë që në shpirt jeta shiun thërret……
